Рядом

«The Armenian horror is an accomplished fact. Its occurrence was largely due to the policy of pacifism this nation has followed for the last four years»…. «Armenian massacre was the greatest crime of the war, and failure to act against Turkey is to condone it.»

Theodore Roosevelt, President of the United States.

Реклама

«Ходжалу — зловещая и смертоносная огневая точка»

           Вот уже полтора десятка лет чуть ли не на всех пяти континентах руководство Азербайджана, тратя бешеные деньги, с неслыханной активностью распространяет пасквили о том, что карабахцы якобы осуществили геноцид в поселке Ходжалу. Поначалу мало кто обращал внимание на очередное вранье Баку, считая, что речь, как всегда, идет о хорошо известном приеме — “с больной головы на здоровую”. Однако наша непростительная — до недавнего времени — пассивность и опасное молчание привели к тому, что сегодня действительно везде и всюду в разных организациях и учреждениях бесчисленные разноформатные фальшивки невольно привлекают внимание мировой общественности. И наверняка попадают в руки и сопредседателей Минской группы ОБСЕ, и всех тех, кто занимается не только конкретно Карабахом, но и проблемами всего Южного Кавказа. Читать далее

Ապտակ ողջ ազգին

  Ակնհայտ է, որ Սաֆարովին հարևան երկրին փոխանցելով և նրան ներում շնորհելով մեր ազգին և պետությանը հասցվել է ապտակ, որը անհետևանք թողնել չի կարելի: Չեմ կարծում, որ Հունգարիայի իշխանությունները չգիտեին, որ Ադրբեջանում հայտնվելուն պես մարդասպանին ներում է շնորհվելու, հետևաբար, նման քայլի Հունգարիան չէր գնա նախապես չքննարկելով այն ՆԱՏՈ-ի և Եվրամիության պատասխանատուների հետ: Դրա ապացույցներից մեկը այն է, որ մինչ այս պահը կատարվածի վերաբերյալ իր մտահոգությունն է հայտնել միայն Բարաք Օբաման, այն էլ ոչ անձամբ, այլ ԱՄՆ Ազգային անվտանգության խորհրդի պաշտոնական ներկայացուցիչ Թ. Վիթորի շուրթերով: Հիմա ի՞նչ պետք է անի Հայաստանը: Գտնում եմ, որ տվյալ դեպքում շատ մեծ սխալ կլինի բավարարվել միայն դիվանագիտական հարաբերությունների խզմամբ Հունգարիայի հետ: Հարցը պետք է բարձրացնել բոլոր հնարավոր ատյաններում, ի դեպ` ինչպես պաշտոնական Երևանի, այդպես էլ Սփյուռքի բոլոր կառույցների կողմից: Կարծում եմ, գոնե մեկ անգամ կարելի է մոռանալ դիմություն-ընդդիմություն խաղերի, գործադիրում կուսակցական պաշտոն ունենալ-չունենալու և անձնական վեճերի մասին. ապտակը ողջ ազգին է հասցվել և եթե միասնական չլինենք և չարձագանքենք հիմա, ապագայում կարող ենք հույս չունենալ, որ ինչ-որ հարցում մեր կարծիքի հետ մեկը հաշվի կնստի: Մյուս կողմից, այս ամբողջ պատմության մեջ չեմ հասկանում, թե ինչով է զբաղված եղել արտաքին գործերի նախարարությունը: Չեմ ուզում անցնել անձերի, բայց վերջերս մեզ ուղղակի հետապնդում է ոչ հայանպաստ որոշումների և քայլերի մի անհասկանալի շղթա, որպիսի պայմաններում անգամ քաղաքականությունից շատ հեռու մարդկանց մոտ սկսում են հարցեր առաջանալ կապված արտգործնախարարության ղեկավար կազմի պաշտոնեական պիտանելիության հետ: Читать далее

Հերթական չմտածված քայլ

                                                       

     Մի քանի օր բացակայելուց և Հայրենիք վերադառնալուց հետո  տեղեկացա, որ հայրենի խորհրդարանը մարտի 19-ին մերժել է «Օսմանյան կայսրությունում պոնտոսահույների, ասորիների և այլ ազգերի ցեղասպանության դատապարտման մասին» օրինագիծը: Ասել, թե մեծ զարմանք ապրեցի, երևի թե ոչինչ չասել: Ասել, թե այդ որոշումը` ինչպես այն գնահատեցին ֆրանսահայ կազմակերպությունները` խայտառակ որոշում է, նույնպես նշանակում է ոչինչ չասել: Այնուամենայնիվ փորձեցի գտնել մի տրամաբանակն բացատրություն, որով կարող էին առաջնորդվել այդ հարցի կապակցությամբ որոշում կայացնողները: Читать далее