Հարցազրույցներ

Լևոն  Երզնկյան.   Հայաստանը   պետք է   երկար   կողմնորոշման  փուլը   նախընտրեր   և   ժամանակ   շահեր

«Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող Լևոն Երզնկյանի հետ զրուցում ենք Հայաստանի առջև ծառացած երկընտրանքի ու երիտասարդության ակտիվության մասին:

— Պարոն Երզնկյան, Հայաստանն այսօր երկընտրանքի առջև է` դեպի հյուսիս, թե` արևմուտք: Այս պայմաններում ի՞նչ են անում քաղաքացիական նախաձեռնությունները, ի՞նչ կողմնորոշում ունեք:

— Սխալ արտաքին քաղաքականություն վարելու արդյունքում Հայաստանը հայտնվել է դժվարին վիճակում: ժամանակին ծիծաղում էին կոմպլեմենտարիզմի վրա, սակայն չմտածեցին, թե ինչ նոր առաջարկ կա այն փոխելուց առաջ: Համենայն դեպս, կոմպլեմենտար քաղաքականություն վարելու տարիներին բոլորը մեզ սիրաշահում էին, բոլորի համար լավն էինք, ամեն բան նորմալ էր ընթանում: Ընդհանրապես` փոքր երկրներին ձեռնտու է որևէ կոնկրետ հարցի շուրջ երկար չկողմնորոշվելը, որովհետև ճամբարները հստակ են, մինչդեռ մենք չունենք միանշանակ պատճառ դրանցից որին անդամակցելու հարցում: Այս պայմաններում փոքր երկիրն` ինչպիսին Հայաստանն է, պետք է երկար կողմնորոշման փուլը նախընտրեր և ժամանակ շահեր: Փոխարենը` վերջին տարիներին արտաքին քաղաքականությանը պատշաճ ուշադրություն չդարձվեց, որն էլ հանգեցրեց այն բանին, որ կողմնորոշումներում այլևս հստակություն է պահանջվում: Այս պայմաններում մեր ապագան պետք է կապենք Ռուսաստանի հետ, որովհետև մեր երկրի անվտանգության երաշխավորն այս պահին նա է: Ուրիշ հարց է, թե` դա ճիշտ է, թե` սխալ, ուզում ենք, թե` ոչ:
— Մինչդեռ երիտասարդությունը, որ չի ապրել ու դաստիարակվել խորհրդային հասարակարգի օրոք, մեծամասամբ նախընտրում է մարդու իրավունքների ու քաղաքացիների ազատ արտահայտման իրավունքի հանդեպ հարգանքը, ժողովրդավարությունն ընդհանրապես, արդար ընտրությունները մասնավորապես, ոչ կոռուպցիոն կառավարման հորիզոնական, ոչ թե ուղահայաց արժեքային համակարգերը, որը կարող է տալ Եվրոպան և ոչ Ռուսաստանը: Նրանք պայքարելով որևէ արդյունքի կարո՞ղ են հասնել …

— Խնդիրն այն է, որ երիտասարդությունն, այո, չի ապրել խորհրդային տարիներին և չգիտի, թե ինչ բան է ռայկոմ, գործխկոմ հասկացողություններն ու այդպիսի հասարակարգերը, ուտի հակված են եվրոպական արժեքներին: սակայն այսօր երկրի շարժիչ ուժը դեռևս երիտասարդությունը չէ, դեռ սերնդափոխություն տեղի չի ունեցոլ երկրի կառավարման և քաղաքական համակարգում:
Երկիրն այժմ կառավարվում է միջին սերնդի կողմից, ովքեր ապրել են խորհրդային տարիներին և գիտեն, որ վատ բաներ այն ժամանակ շատ կար, սակայն միևնույն ժամանակ կար վստահություն վաղվա օրվա հանդեպ: Իսկ երիտասարդության այսօրվա ակտիվությունը միանշանակ արդյունքներ կարձանագրի, որովհետև ի վերջո, հաղթելու են իրենք, ի վերջո, սերնդափոխությունը բնականորեն լինելու է: Ռուսաստանը, եթե ուզում է զարգանա, չկորցնի իր դերն ու ուժն աշխարհում, ինքն էլ ուշ, թե` շուտ պետք է գնա այդ ճանապարհով: Կոռումպացված, բյուրոկրատական, ուղահայաց կառավարվող համակարգերն ապագա չունեն: Շատ մեծ կենտրոնացումը երբեք որևէ լավ բանի չի հասցնի:
Մյուս կողմից` եվրոպական այսօրվա շատ ծայրահեղական և լիբերալ արժեքները մեր` ազգային պետության համար ընդունելի չեն և չեն էլ լինի: Մենք նաև դրան պատրաստ չենք:

— Ամեն դեպքում` Ձեր կողմից համակարգվող քաղաքացիական նախաձեռնությունը մասնակցո՞ւմ է տրանսպորտի ուղեվարձի թանկացման դեմ ակցիաներին կամ` երիտասարդության այլ նախաձեռնություններին:

— Մենք ողջունում ենք երիտասարդության կողմից անցկացվող նման նախաձեռնությունները, պարզապես հասարակության դեռևս լայն շերտերը պատրաստ չեն համակարգված պայքար մղելու այն խնդիրների դեմ, որոնց համար պայքարում է երիտասարդությունը: Ասենք օրինակ. Կոմիտաս 5-ի համար, Կոմիտաս 30-ի բնակիչները չեն պայքարում, քանի դեռ խնդիրն իրենց բակ չի մտել: Դա է մեր հանրության խնդիրը: Պարզապես` այսպիսով երիտասարդությունը պահպանում է հասարակական որոշակի ակտիվությունը, որը երբևէ կհանգեցի հեղափոխության` բառիս լայն իմաստով, բայց առաջին հերթին մարդկանց ուղեղներում:
Ինչ վերաբերում է տրանսպորտի ուղեվարձի թանկացմանը` միանշանակ սխալ քայլ կլինի դա և չի կարելի այդ հարցը համեմատել եվրոպականի հետ, որտեղ բազմաթիվ արտոնություններ են գործում և ուրիշ շատ դրական երևույթներ կան, մենք պատրաստ ենք ժողովրդի լայն շերտերի հետ դուրս գալ պայքարի, ընդվզել ցանկացած անօրինականության դեմ: պարզապես, երբ ընդվզումը կլինի համատարած, երբ Երևանում տեղի ունեցող նախաձեռնություններին կմիանան նաև ասենք` Գյումրին ու Վանաձորը, լավ հասկանալով, որ այդ խնդիրը վաղը իրենց դուռն էլ է թակելու, այն ժամանակ էլ գլոբալ հաջողություններ կունենանք …

Զրուցեց` Սիմոն ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ

http://mitk.am/%D5%B0%D5%A1%D5%B5%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%A8-%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D6%84-%D5%A7-%D5%A5%D6%80%D5%AF%D5%A1%D6%80-%D5%AF%D5%B8%D5%B2%D5%B4%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D5%B6-%D6%83/
 

Լևոն Երզնկյան. Յուրաքանչյուր ընտրություններին ավանդույթ դարձած աղմկոտ ընդհարումներն առնչություն չունեն քաղաքականության հետ

  Վերջին շրջանում, ինչպես հայտնի է, լայն քննարկումների առարկա է դարձել ՀՀ ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունների փաթեթը, որը նաև փորձագիտական ուսումնասիրություն է անցել Եվրոպայում: Դրա քննարկումն ԱԺ-ում մնաց արդեն գարնանային նստաշրջանում, բայց թեման իր ակտուալությունն ամենևին էլ չի կորցրել: 

Օրինակ, «Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող, Հանրային խորհրդի պետաիրավական հանձնաժողովի անդամ Լևոն Երզնկյանի կարծիքով, փաթեթով առաջարկվող փոփոխություններն, անշուշտ, դրական ազդեցություն կունենան Հայաստանի ընտրական համակարգի հետագա բարելավման գործընթացի վրա: 

«Հատկապես կարևորում եմ տեղամասային ընտրական հանձնաժողովների ղեկավար պաշտոնների որոշակի տոկոսի`ընդդիմության ներկայացուցիչների կողմից զբաղեցնելու գաղափարը, յուրաքանչյուր ընտրության համար տեղամասային ընտրական հանձնաժողովների անդամներին անհատական և իրարից տարբերվող կնիքների տրամադրումը, խորհրդարանում կանանց ներկայացվածության բարձրացման, ինչպես նաև կենտրոնական և ընտրատեղամասային ընտրական հանձնաժողովներում կանանց պարտադիր մասնակցության օրենսդրական ապահովումը»,- Panorama.am-ի հետ զրույցում նշեց Լ.Երզնկյանը: Ըստ նրա, առաջարկվող փոփոխություններով ընտրությունների թափանցիկությունն ապահովող կարևորագույն դրույթներից է տեղամասային ընտրական հանձնաժողովների անդամներին, դիտորդներին, վստահված անձանց և ԶԼՄ ներկայացուցիչներին տեղամասային ընտրական հանձնաժողովների կողմից քվեարկության արդյունքների ամփոփման գործընթացի լուսանկարահանում և տեսաձայնագրում իրականացնելու հնարավորության տրամադրումը: Ինչի կիրառումը, համոզմունք հայտնեց նա, «էականորեն կնվազեցնի ընդդիմադիր առանձին գործիչների և կառույցների կողմից բացակայող վարկանիշի պայմաններում իրենց պարտության պատճառները հիմնավորելու հարմար պատրվագ հանդիսացող, ընտրատեղամասերում արդյունքների ամփոփման ընթացքում ակնհայտ սխալ հաշվարկների և զանգվածային այլ խախտումների վերաբերյալ մատի մշտական փաթաթան դարձրած աղիողորմ ելույթները»:

Ուսումնասիրելով փաթեթը, ՀԽ համապատասխան հանձնաժողովի ներկայացուցիչը ներկայացրեց նաև մտահոգությունը. «Տեղական դիտորդների կողմից մասնագիտական դասընթացներ անցնելու և որակավորման վկայական ստանալու գաղափարի պարտադիր լինելը մի շարք վերլուծաբանների կարծիքով խոչընդոտում է տեղական դիտորդական համակարգի կայացմանը և անհավասար պայմաններ ստեղծում տեղական ու միջազգային դիտորդների միջև և ես որոշ չափով կիսում եմ այդ մտավախությունները»,- տեղեկացրեց նա, սակայն և ավելացրեց, որ մյուս կողմից էլ, իր կարծիքով, տեղական դիտորդական համակարգի կայացմանն ավելի մեծ խոչընդոտ կարող է հանդիսանալ, ասենք, համապատասխան գիտելիքներ չունեցող, քաղաքական այդ պահին հարմար դիտորդի առկայությունն ընտրական տեղամասում, որը համապատասխան օրենսդրությանը չտիրապետելու պատճառով լրացուցիչ արհեստական խոչընդոտներ ու լարվածություն է ստեղծում, ինչումն էլ բազմիցս համոզվել ենք նախկին ընտրությունների ժամանակ: Այնպես որ, շեշտեց մեր զրուցակիցը, մասնագիտական դասընթացներն ուղղակի անհրաժեշտություն են:

Լ.Երզնկյանին հիշեցրինք, որ հանրային քննարկումների ժամանակ մտավախության այլ առարկա են հանդիսացել վիճելի մի շարք առաջարկներ, օրինակ` նկարահանել ընտրական ողջ գործընթացը, որի համար առաջարկվել է բոլոր ընտրատեղամասերը կահավորել առնվազն 5 տեսախցիկներով և յուրաքանչյուր տեղամասում պահել երկուական տեխնիկական մասնագետ: Այս իմաստով նա համակարծիք է այն գնահատականների հետ, որ հիշյալ առաջարկը կիրառության մեջ դնելն ընդհամենը լրացուցիչ և բավականին մեծ ֆինանսական բեռ կդառնա պետական բյուջեի համար. «Բացի այդ, դա կառաջացնի նաև մի շարք տեխնիկական բարդություններ, կապված տեղամասերում հիշյալ տեխնիկայի մոնտաժման հետ, էլ չեմ խուսում նրա մասին, թե ի՞նչ վայնասուն կբարձրացնեն հայտնի ուժերը, եթե ընտրությունների ընթացքում տեսախցիկներից գոնե մեկը հանկարծ խափանվի»,- նշեց մեր զրուցակիցը: 

Լ.Երզնկյանը նաև անընդունելի է համարում այն առաջարկը, որ վերաբերում է զինծառայողների ընտրական գործընթացին մասնակցելուն. «Առաջարկ է հնչել, որպեսզի զինծառայողները չորս ժամով զորամասից արձակվեն, ինքնուրույն գնան ընտրական տեղամասեր և ոչ թե տարվեն խմբերով, ինչն, ըստ իս, ուղղակի անընդունելի է, քանի որ գործ ունենք ազգային անվտանգության հետ և որոշ զորամասերի առանձին հրամանատարների տեսականորեն հնարավոր անբարեխղճությունը չի կարող վեր դասվել պետության անվտանգգության ապահովման միանգամայն ռեալ իրողությունից»:

Եվ վերջինը. ուսումնասիրելով Հայաստանում պարլամետարիզմի զարգացման պատմությունը, Լ.Երզնկյանը ցավով արձանագրեց, որ մեր իրողությունների պայմաններում` պատգամավորի գործունեության նկատմամբ ընտրողների կողմից հսկողություն իրականացնելու մեխանիզմների բացակայության պայմաններում, պատգամավորների ընտրության մեծամասնական համակարգը փաստացի չի ծառայում իր նպատակներին: Իսկ յուրաքանչյուր ընտրությունների ժամանակ արդեն ավանդույթ դարձած թաղային հեղինակությունների աղմկոտ ընդհարումները, ընդհանրապես որևէ առնչություն չունեն քաղաքականության և իրական ընտրապայքարի հետ. «Հաշվի առնելով վերը նշվածը, նպատակահարմար եմ համարում ևս մեկ սկզբունքային փոփոխություն իրականացնել ՀՀ ընտարական համակարգում և նոր օրենսգրքում ամրագրել ՀՀ ԱԺ պատգամավորների ընտրությունները բացառապես համամասնական ընտրակարգով անցկացնելու դրույթը»:

http://www.panorama.am/am/law/2010/12/27/erznkyan-low/

Լևոն Երզնկյան. «Միջանկյալ կարգավիճակով կարող ենք դնել ԼՂ ճանաչման ռեալ հիմքը»

  «Ղարաբաղյան կարգավորման շուրջ վերջին զարգացումների վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ համանախագահ երկրները և հատկապես Ռուսաստանը այս անգամ կանեն ամեն ինչ, որպեսզի թույլ չտան հակամարտող կողմերին խուսափել պարտավորեցնող որևէ փաստաթուղթ ստորագրելուց»: Այս մասին Aysor-ի թղթակցի հետ զրույցում հայտարարեց «Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող, Հանրային խորհրդի պետաիրավական հանձնաժողովի անդամ Լևոն Երզնկյանը:

  Նրա կարծիքով, երկար կարելի է քննարկել, թե որո՞նք են այս հարցում ԱՄՆ ու, հատկապես, ՌԴ նախագահների շտապողականության պատճառները և ի վերջո, ընդհանուր համաձայնության այդպես էլ չգալ: Բայց.«Փաստը է ` Ադրբեջանի և Հայաստանի նախագահների վրա գործադրվում են տարատեսակ ու տարաբնույթ ճնշումներ՝ մինչև տարեվերջ պայմանագիր ստորագրելու նպատակով, և ամենաբարդ վիճակում հայտնվել է Իլհամ Ալիևը, ով ստիպված է իր ռազմատենչ հայտարարությունների «տակից դուրս գալ»»,- նշեց Լ. Երզնկյանը: Նա անդրադարձավ պատերազմի հավանականության շահարկումներին ու մատնանշեց, որ ամենևին էլ պատահական չէ, որ Ադրբեջանից արդեն իսկ հնչում են մտքեր, թե խաղաքարտերի ներկայիս դասավորությունը պատերազմի հավանականությունն անհնար է դարձնում: Առավել ևս, որ ակտիվացել են խոսակցությունները Լեռնային Ղարաբաղին, այսպես կոչված, միջանկյալ կարգավիճակ տրամադրելու վերաբերյալ.

  «Չնայած պաշտոնական Ստեփանակերտը հասցրել է քննադատել Բաքվի այդ առաջարկը, այնուամենայնիվ, միջանկյալ կարգավիճակի գաղափարն ուսումնասիրելիս` կարելի է գալ այն եզրակացության, որ դրանով, մեր դիվանագիտության ճիշտ աշխատանքի դեպքում, կարող ենք դնել ԼՂ միջազգային ճանաչման ռեալ հիմքը»,- հայտարարեց Լ.Երզնկյանն ու ավելացրեց:Հիշեցնենք, որ ԵԱՀԿ գործող նախագահի ներկայացուցիչ Անջեյ Կասպրչիկը արդեն իսկ հայտարարել է, որ ԼՂ համար Մադրիդյան սկզբունքներով նախատեսված միջանկյալ կարգավիճակը չպետք է ավելի ցածր լինի, քան ԼՂՀ ներկայիս կարգավիճակն է: Իսկ դա նշանակում է, որ այդ դեպքում միջազգային հանրության և Ադրբեջանի կողմից պաշտոնապես ճանաչվում է ԼՂՀ ինքնիշխանությունը, ինչն անկախության ճանաճում չէ, սակայն միանշանակ ԼՂՀ ներկայիս կարգավիճակից անհամեմատ ավելի բարձր է:

  Միևնույն ժամանակ Լ. Երզնկյանը գտնում է, որ միջանկյալ կարգավիճակի գաղափարն ընդունելով` Հայաստանն ու Արցախը պետք է առաջ քաշեն մի քանի պարտադիր պայմաններ: Նախ, պետք է հստակ, իրավաբանորեն պարտավորեցնող ձևով սահմանել հանրաքվեի անցկացման ժամկետը: Բացի այդ, պետք է բացառվի ադրբեջանցիների վերադարձը բուն ԼՂ և Լաչինի միջանցքի տարածքներ, իսկ Ադրբեջանը պետք է պարտավորվի դադարեցնել իր կողմից պետական մակարդակով իրականացվող հակահայկական քարոզչությունը.«Իսկ ամենակարևոր կետը պետք է լինի այն, որ եթե Ադրբեջանի կողմից պայմանագրի որևէ կետի խախտում արձանագրվի, ապա միջազգային հանրության կողմից Արցախն անմիջապես ճանաչվում է անկախ պետություն»,- ընդգծեց նա: «Ալիևին Ղարաբաղը պետք չէ, քանի որ արդեն հաշտվել է այն կորցնելու հետ, և նրա հիմնական նպատակը սեփական իշխանության պահպանումն ու ամրապնդումն է` ապագայում որդուն փոխանցելու միտումով: Իսկ միջանկյալ կարգավիճակի վերաբերյալ պայմանագրի ստորագրման դեպքում` Ալիևը հնարավորություն է ստանում ասել, որ դեռ ամեն ինչ առջևում է, Ադրբեջանը տնտեսապես ավելի կհզորանա և, ի վերջո, կխեղդի Հայաստանին: Տարիների ընթացքում հասարակ ադրբեջանցու համար խնդիրը կկորցնի իր կարևորությունն ու արդեն հնարավոր կլինի փաստաթղթով ճանաչել երկար տարիներ Ադրբեջանին չպատկանող ԼՂՀ անկախությունը, ինչն արդեն ընդվզում չի առաջացնի իր իշխանության դեմ. Համենայն դեպս, դա է Ալիևի հույսը»,- մեկնաբանեց Լ. Երզնկյանը:

  Իսկ թե ի՞նչ են շահում Հայաստանն ու Արցախը, թերևս, միանշանակ է. «Մենք կունենանք փաստացի անկախ ԼՂՀ, որն իր հերթին կունենա միջազգայնորեն ճանաչված ու միջազգային հանրության կողմից պաշտպանվող կարգավիճակ: Արդյունքում Հայաստանն ու Արցախը կկարողանան զարգանալ, քանի որ կբացվեն բոլոր ճանապարհները և Ադրբեջանն ու Թուրքիան ստիպված կլինեն վերացնել բոլոր նախապայմաններն ու խոչընդոտները»,- եզրափակեց Լևոն Երզնկյանը:

18.07.2011,

http://www.aysor.am/am/news/2011/07/18/levon-erznkyan/

 

<<ԱՌՈՂՋ ՈՒԺԵՐԻ ՀԱՄԱԽՄԲՈՒՄ>>

(հարցազրույց ղարաբաղյան կարգավորման և հայ-թուրքական հարաբերությունների զարգացման հեռանկարների վերաբերյալ)

          «Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնությունը թեեւ կարճ կենսագրություն ունի, բայց արդեն իսկ հասցրել է արձագանքներ ստանալ իր ստեղծման կապակցությամբ, այն էլ այն ճամբարից, որը կոմպլեմինտարիզմ գաղափարի մասին, ըստ ամենայնի, չի էլ լսել: Մասնավորապես հնչեցին իշխանությունների ջրաղացին ջուր լցնելու հետ կապված մեղադրանքներ: Թե ո՞ւմ ջրաղացին է քաղաքացիական նախաձեռնությունը ջուր լցնում` դեռեւս մինչեւ վերջ պարզ չէ, քանի որ նոր է ձեւավորվել եւ իր ծրագրային ու նպատակային ուղղությունները մինչեւ վերջ չի հասցրել ներկայացնել հասարակությանը: Բայց այն, որ դա հաստատ իրեն արմատական համարող ընդդիմության ջրաղացը չէ` չի թաքցնում հենց նախաձեռնության համակարգող Լեւոն Երզնկյանը: Վերջինիս հետ զրուցում էինք ներքաղաքական անցուդարձից, բայց շատ շուտով անդրադարձ կատարեցինք մեր պետության արտաքին քաղաքականությանը վերաբերող խնդիրներին, ինչն էլ ներկայացնում ենք մեր ընթերցողի ուշադրությանը:

     -Պարոն Երզնկյան, Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի շուրջ խոսակցությունները մեկ թեժանում, մեկ կարծես դադարում են: Այսօր այն քննարկվում է միայն մեկ համատեքստում` այսօր-վաղը, այսպես կոչված, «գրավյալ 7 շրջանները» վերադարձվելու են: Ի՞նչ եք կարծում, կարող է այս տարբերակն իրականություն դառնալ:

     -Առաջին հերթին, բոլորս պետք է հիշենք մեկ բան` Լեռնային Ղարաբաղն իր անկախությունը ձեռք է բերել մարտի դաշտում, կարողացել է պաշտպանել այն եւ Ղարաբաղի ժողովուրդի ինքնորոշման իրավունքը միանշանակ է ու անհերքելի: Երբ մեր բանակի կողմից գրավվեցին տարածքներ, ապա դրա միակ նպատակը, ինչպես ժամանակին բազմիցս նշվել է Հայաստանի եւ Ղարաբաղի բոլոր պետական ու ռազմական ղեկավարների կողմից, Ղարաբաղի շուրջ բուֆերային գոտի ստեղծելն էր` դա բոլորին հայտնի իրողություն է: Եվ ինձ անհասկանալի է, թե ինչպես են հիմա փորձում դա մոռացության մատնել, արդյունքում էլ տարբեր տեսակի հայտարարություններ են արվում: Եվ տվյալ պահին, երբ կանգնել ենք, ինչպես ասում են, ճամփաբաժանին ու պետք է որոշենք, թե ինչ ենք անելու, կարծում եմ, պետք է հանգամանորեն քննարկվեն որոշ տարածքների ետ վերադարձնելու հետ կապված հարցերը, իհարկե, ղարաբաղյան հիմնախնդրի բոլոր ասպեկտների համատեքստում:

     — Այսինքն, Ձեր ասածից կարելի է եզրակացնել, որ դեմ չեք այդ տարածքների վերադարձմանը:

     -Եթե պատմության տեսանկյունից նայենք, ապա, անշուշտ, դա մեր հայրենիքն է, ինչպես մեր հայրենիքն է ներկայիս Թուրքիայի կեսից ավելին` Վանը, Իգդիրը, Երզնկան, էլ չեմ խոսում Նախիջեւանի մասին: Դա իրողություն է, պատմական իրողություն, այստեղ երկու կարծիք լինել չի կարող:

     -Տարվա սկզբից ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները, այցելելով տարածաշրջան, բազմաթիվ անգամ շեշտել են, որ Ղարաբաղի հարցը մոտ է կարգավորման, նույնիսկ, որոշակի ժամկետներ էին նշվում այդ առումով` հունիս-հուլիս ամիսները: Ձեր կարծիքով, ի՞նչ է սա նշանակում:

     -Ակտիվությունը ցույց է տալիս, որ քննարկումներն ընթանում են բոլոր հնարավոր ուղղություններով, ինչը, միանշանակ, ողջունելի է: Այնպես որ, ի վերջո Ղարաբաղի հարցը կկարգավորվի…

     -Բայց ի՞նչ գնով:

     -Կարծում եմ, իշխանությունները թույլ չեն տա, որ այդ գինը ոչ հայանպաստ լինի:

     -Սակայն ոմանք նույն տարածքների վերադարձն են համարում ոչ հայանպաստ, իսկ, որքան հասկացա, Դուք այդ տարբերակին դեմ չեք:

     -Իսկ այդ մարդիկ, որ դա համարում են ոչ հայանպաստ, նրանք ի՞նչ են առաջարկում: Ո՞րն է այստեղ հայանպաստ որոշումը: Հռչակագի՞ր ընդունենք, որ այդ տարածքները Ղարաբաղի անբաժանելի մասն են, թե՞ դրանք միացնենք Հայաստանին` սա՞ է ճիշտ: Միթե՞ դա է քաղաքակիրթ եվրոպական ընտանիք մտնելու հայտ ներկայացրած երկրի համար լավագույն տարբերակը: Թե՞ այդ մարդիկ կարծում են, որ ներկայիս ստատուս — քվոն հնարավոր կլինի պահպանել դարերով: Բնականաբար, որպես հայ, ես դեմ եմ ցանկացած տարածքի վերադարձնելուն, ինչպես եւ, վստահ եմ, յուրաքանչյուր հայ: Սակայն, գալիս է ժամանակը, երբ պետք է որոշել` կամ գնում ենք առաջ, կամ մնում ենք նույն տեղում` հիանալով մեր փառապանծ անցյալով ու երկրի արտաքին քաղաքականության մեծագույն նվաճում համարելով եվրոպական որեւէ քաղաքի կամ անգլիական հերթական կոմսության կողմից ցեղասպանության ճանաչումը: Ժամանակն է չվախենալ որոշ հարցերը քննարկելուց եւ հստակ դիրքորոշում հայտնելուց: Իսկ աջ ու ձախ միայն քննադատել, փոխարենը որեւէ լուծում չառաջարկելով, շատ հեշտ է:

     -Եվ ո՞րն է տվյալ դեպքում Ձեր հստակ դիրքորոշումը:

     -Մեր հստակ դիրքորոշումը հետեւյալն է` փաստացի անկախ Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն: Իսկ դրան հասնելու ճանապարհներն այժմ քննարկվում են:

     -Դուք հիշատակեցիք Ցեղասպանության ճանաչման թեման: Անդրադառնանք մեր երկրի մեկ այլ խնդրին` հայ-թուրքական չկարգավորված հարաբերություններին: Օրինակ, Հայաստանի արտգործնախարարն օրեր առաջ հայտարարեց, որ թուրքական կողմի հետ հայոց Ցեղասպանության ճանաչման հարցը չի քննարկվել:

     -Ինչ վերաբերում է Ցեղասպանության փաստի ճանաչմանը, ապա մենք միշտ խոսում ենք դրա մասին, բայց չենք ասում, թե, ի վերջո, Հայաստանին ի՞նչ է տալու դա: Այսինքն ենթադրենք, Թուրքիան ընդունեց Ցեղասպանության փաստը` հետո՞: Խնդիրն այն է, որ Հայաստանն այդ կապակցությամբ չունի հստակ որոշված քաղաքականության տարբերակ` ե՞տ ենք պահանջելու մեր հողերը, դրամական փոխհատուցո՞ւմ ենք ակնկալելու…. Ինձ թվում է, նախ պետք է ինքներս որոշենք, թե ի՞նչ ենք ուզում, քանի որ հենց այդ հանգամանքն է, որ վախի մթնոլորտ է ձեւավորում Թուրքիայում, որովհետեւ նրանք էլ չգիտեն, թե ճանաչումն ինչի՞ կարող է հանգեցնել: Այս հարցը մեր հասարակության մեջ լայն քննարկման առարկա պետք է դառնա:

     -Ցեղասպանության ճանաչումն ու հայ-թուրքական սահմանի բացումը, ըստ Ձեզ, փոխկապակցվա՞ծ են:

     -Իմ կարծիքով, դա այդպես չէ: Ընդհանուր առմամբ, պետք չէ սահմանի բացման հարցին այդքան մեծ ուշադրություն դարձնել: Երկար տարիներ առանց սահմանի բաց լինելու ապրել ենք ու էլի կապրենք, դեռ հարց է, թե սահմանի բացվելուց մեր սպասվելիք օգուտը կգերազանցի՞, արդյոք, հնարավոր վտանգները: Եվ սահմանի բացման հարցում որեւէ նախապայմաններ Թուրքիայի կողմից անընդունելի են: Այդ հարցն ընդհանրապես քննարկման առարկա չպետք է լինի, դա Թուրքիայի ներքին գործն է: Կբացեն սահմանը` մենք կքննարկենք. օգտվե՞լ այդ սահմանից, թե՞` ոչ: Թուրքիայի կողմից, որպես բարի կամքի դրսեւորում, ճիշտ եւ տրամաբանական քայլ կլիներ ոչ թե սահմանի բացումը, այլ առանց նախապայմանների դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը Հայաստանի հետ: Դա մեծապես կնպաստեր տարածաշրջանում հանդուրժողականության մթնոլորտի ձեւավորմանը եւ ցույց կտար մեր հետ հարաբերությունները կարգավորելու Թուրքիայի իրական ցանկությունը: Տվյալ պահին ակնհայտ է մի բան` Հայաստանի եւ Թուրքիայի միջեւ հարաբերությունների կարգավորման վերաբերյալ քննարկումներն ահնրաժեշտ է շարունակել:

     -Սակայն, արդո՞ք ճիշտ եք համարում, որ այդ քննարկումները հասարակությունից գաղտնի են պահվում: Համաձայնվեք, որ դա լրացուցիչ լարվածություն է առաջացնում: Արդո՞ք արդարացված է այդ մոտեցումը:

     -Գիտեք, քաղաքականության մեջ ցանկացած լուրջ հարցի քննարկում առանձնանում է նրանով, որ փոխադարձ վստահության մթնոլորտում տեղի ունեցող ազատ քննարկման ընթացքում հնարավոր է անգամ ամենաանհավանական տարբերակների քննարկման   հնարավորությունը: Ոչ ոք չի ասում, որ այսօր քննարկվող հարցը վաղն իսկ իրականություն է դառնալու, սակայն վստահեցնում եմ, որ նման հարցերի բաց քննարկումն ավելի մեծ լարվածություն կառաջացնի, հատկապես, հաշվի առնելով մեր քաղաքական դաշտի խայտաբղետ լինելն ու որոշ ուժերի մոտ քաղաքական սկզբունքայնության իսպառ բացակայությունը: Մի բանում վստահ եմ. հանրապետության ներկայիս ղեկավարությունը թույլ չի տա ոչ հայանպաստ որոշումների ընդունում ոչ ղարաբաղյան կարգավորման, ոչ էլ հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման հարցերում: Ուղղակի, անհրաժեշտ է զինվել համբերությամբ, դադարեցնել արհեստական լարվածություն ստեղծելու` ի սկզբանե ձախողման դատապարտված փորձերը եւ բոլոր առողջ ուժերի համախմբմամբ, միասին աշխատել հանուն մեր երկրի ապագայի:

<<ՓԱԿԱԳԻԾ>> օրաթերթ, 31 մարտի, 2009թ.

«ՔԿ ՀԻՄՆԱՐԿՆԵՐԻ ԾԱՆՐԱԲԵՌՆՎԱԾՈՒԹՅԱՆ ԽՆԴԻՐԸ ԻՐ ԼՈՒԾՈՒՄԸ ՊԱՀԱՆՋՈՒՄ Է ԱՅՍՕՐ» 

        Panorama.am-ը մի քանի օր առաջ գրել էր այն մասին, որ առաջիկա 10 տարիներին նախատեսվում է շահագործման հանձնել 4 լիովին նոր քրեակատարողական հիմնարկ ու կապիտալ վերանորոգել ևս չորսը, ինչի արդյունքում եվրոպական բոլոր չափանիշներին համապատասխանող ութ ՔԿ հիմնարկների ընդհանուր լրակազմը կկազմի 5500 անձ, ներկայումս գործող 13 ՔԿ հիմնարկների 4167 անձ ընդհանուր լրակազմի դիմաց, իսկ մի շարք ՔԿ հիմնարկներ կդադարեն գործել: Այս տեղեկատվությունը մեզ հետ զրույցում ներկայացրել էր «Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող, Հանրային խորհրդի պետաիրավական հանձնաժողովի անդամ Լևոն Երզնկյանը: Հաշվի առնելով ՔԿ հիմնարկների ներկայիս իրավիճակն ու իր իսկ մատնանշած ծրագրի իրագործումը, նրանից փորձեցինք ճշտել, թե ի՞նչ թերություն կարող է ունենալ այդ ծրագիրը:

        «Հիշյալ ծրագրի միակ թերությունը կայանում է նրանում, որ այն նախատեսված է իրագործել 10 տարվա ընթացքում, մինչդեռ ՔԿ հիմնարկների ծանրաբեռնվածության խնդիրը առկա է և իր լուծումն է պահանջում արդեն այսօր»,- նշեց Լ. Երզնկյանը: Նրա կարծիքով խնդրի լուծմանը էապես կնպաստի ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված, դատապարտյալներին պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելու կամ պատժի չկրած մասն ավելի մեղմ պատժատեսակով փոխարինելու ինստիտուտի լիարժեք կիրառումը, քանի որ վիճակագրության ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ շատ քիչ քանակությամբ դատապարտյալներ են պայմանական վաղաժամկետ ազատվում պատժի հետագա կրումից:

     Իսկ ո՞րն է խնդիրը: ՀՀ գործող օրենսդրության համաձայն, դատարանի կողմից նշանակված պատժի որոշակի մասը կրելուց հետո, դատապարտյալն իրավունք ունի պայմանական վաղաժամկետ ազատվել պատժի հետագա կրումից կամ` պատժի չկրած մասը կարող է փոխարինվել ավելի մեղմ պատժատեսակով: Ինչպես նշեց Լ.Երզնկյանը, ներկայումս Հայաստանում գործում է դատապարտյալներին պատիժը կրելուց պայմանական վաղաժամկետ ազատելու կամ պատժի չկրած մասն ավելի մեղմ պատժատեսակով փոխարինելու եռաստիճան համակարգ` ՀՀ արդարադատության նախարարության ՔԿ հիմնարկի վարչական հանձնաժողով, անկախ հանձնաժողով և դատարան, սակայն այդ եռաստիճան համակարգի գործելու պայմաններում հատկապես շատ են բողոքները, կապված անկախ հանձնաժողովների և դատարանների գործունեության հետ: Օրինակ` ՀՀ քրեակատարողական օրենսդրության համաձայն, պատժի ժամկետի օրենքով սահմանված մասը լրանալու դեպքում պատիժը կատարող հիմնարկի վարչակազմը պարտադիր կարգով և մեկամսյա ժամկետում պետք է ուսումնասիրի կարգապահական տույժ չունեցող բոլոր դատապարտյալների անձնական գործերը, որոնք ենթակա են պայմանական վաղաժամկետ ազատման և եթե առկա են օրենսդրությամբ ամրագրված այլ չափանիշները (դրական բնութագիրը, կարգապահությունը, ընտանիքի և արտաքին աշխարհի հետ կայուն կապը և այլն), ապա հանձնաժողովի կողմից պետք է միջնորդագիր ներկայացնի անկախ հանձնաժողովին` տվյալ դատապարտյալի նկատմամբ պայմանական վաղաժամկետ ազատելու նորմը կիրառելու մասին. «ՀՀ օրենսդրությամբ սահմանված են դատապարտյալին կարգապահական տույժի ենթարկելու, այն մարելու, դրական կամ բացասական բնութագրվելու և այլնի վերաբերյալ հստակ նորմեր և հնարավոր է, որ հենց դա է պատճառներից մեկը, որ վարչական հանձնաժողովների կողմից կայացված որոշումների կապակցությամբ բողոքներ գրեթե չենք հանդիպում»,- ասաց մեր զրուցակիցն ու ավելացրեց` սակայն նույնը չի կարելի ասել ՀՀ Նախագահի հրամանագրով ստեղծված անկախ հանձնաժողովների գործունեության մասին, որի կողմից իրականացվող աշխատանքը որևէ ձևով չի արձանագրվում, յուրաքանչյուր դատապարտյալի հարցի քննարկման արդյունքում իրականացվում է փակ գաղտնի քվեարկություն և արդյունքների մասին ընդամենը ստորագրությամբ տեղեկացվում է դատապարտյալին` առանց որևէ պատճառաբանված որոշում կայացնելու:

         Պարզվում է, որ սա էլ վերջը չէ: Եթե անգամ դատապարտյալին հաջողվի անցնել վարչական և անկախ հանձնաժողովներով և երկու դեպքում էլ ստանալ դրական եզրակացություն, միևնույն է, ըստ Լ.Երզնկյանի, որևէ երաշխիք չկա, որ նա իրականում պայմանական վաղաժամկետ կազատվի պատժի հետագա կրումից, քանի որ նրա գործով վերջնական որոշում կայացնողը դատարանն է, իսկ մեր դատարանների կամայականությունների և չհիմնավորված որոշումների մասին խոսելն ավելորդ է: Այնպես որ թերևս նման դեպքերն են կարողանում բացղատրել, թե ինչո՞ւ և ինչպե՞ս ունենք այն, ինչ ունենք` գերծանրաբեռնված ՔԿ հիմնարկներ և առաջին անգամ, ասենք, մանր գողության համար մեկ տարի ազատազրկման դատապարտված, հասարակության համար վտանգ չներկայացնող, իր արարքի համար բազմակի զղջացած, սակայն պատիժն ամբողջությամբ կրող դատապարտյալների մի ահռելի քանակություն: «Հարց է ծագում` ո՞ւմ է պետք այս եռաստիճան համակարգը և ի՞նչ նպատակների է այն ծառայում, չէ՞ որ պայմանական վաղաժամկետ ազատման ինստիտուտի ճիշտ և լիարժեք կիրառումն առաջին անգամ դատապարտված կամ նախկինում դատված, սակայն իր ուղղումն ապացուցած դատապարտյալների համար խրախուսանքի, ինչպես նաև պատժի կրման ընթացքում օրինակելի վարքագիծ դրսևորելու ևս մեկ լրացուցիչ խթան է հանդիսանում»,- կարծում է նա: Ելքն, ըստ Panorama.am-ի զրուցակցի, հետևյալումն է. նախ, ի վերջո ժամանակն է ձերբազատվել խորհրդային բարդույթներից ու փշալարերի հետևն ընկած յուրաքանչյուր մարդու մեջ տեսնել օտար, հասարակության համար այլևս ոչ պիտանի տարր: «Անհրաժեշտ է նաև հնարավորինս սեղմ ժամկետներում հստակեցնել պայմանական — վաղաժամկետ ազատման ինստիտուտի կիրառման մեխանիզմները, վերացնելով իրեն չարդարացնող եռաստիճան համակարգը և միջոցներ ձեռնարկելով տվյալ ինստիտուտի լիարժեք կիրառումն ապահովելու համար, ինչն անկասկած կհանդիսանա դատապարտյալներին հասարակությանը վերաինտեգրելու և հանցագործությունների աճն ու կրկնակիությունը կանխելու առավել կառուցողական և արդյունավետ միջոցներից մեկը »,- հավելեց Լ.Երզնկյանը:

http://www.panorama.am/am/law/2010/08/11/erznkyan/

«ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ՏԱՐԲԵՐԱԿԸ ՔՆՆՉԱԿԱՆ ԱՊԱՐԱՏԻ ԿԵՆՏՐՈՆԱՑՈՒՄՆ ՈՒ ՀՀ ՔՆՆՉԱԿԱՆ ԿՈՄԻՏԵԻ ՍՏԵՂԾՈՒՄՆ Է»

    Վերջին տարիներին Հայաստանը որդեգրել է ծրագիր, որի վերջնական նպատակը իրական բարեփոխումներն են բոլոր ոլորտներում, այդ թվում նաև դատաիրավական ոլորտում: Որոշ արդյունքներ արդեն իսկ նկատելի են, սակայն նկատելի է, որ բարեփոխումներին զուգահեռ այս տարիների ընթացքում ավելացել է հանցավորությունը:

      «Ընդհանուր քրեածին իրավիճակը նախորդ տարիների համեմատ շատ փոխվել է` հանցագործությունների գրեթե կրկնակի աճ է արձանագրվել»,- Panorama.am-ի հետ զրույցում ասաց «Հանուն ապագայի» քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող, Հանրային խորհրդի պետաիրավական հանձնաժողովի անդամ Լևոն Երզնկյանը:

        Ոստիկանությունում այս հանգամանքը բացատրում են նրանով, որ նախորդ տարիների համեմատ, ներկայումս որևէ հանցագործություն հաշվառումից չի թաքցվում, այլ գրանցվում են բոլորը, բայց, ըստ մեր զրուցակցի, միայն այս հանգամանքով բացատրել աճն այդքան էլ ճիշտ չէ, քանի որ աճը փոխկապակցված է նաև մի շարք այլ գործոններով, որոնց մեջ առաջնայիններից, իհարկե, սոցիալական բարդ իրավիճակն է: Բացի այս, ըստ Լ. Երզնկյանի, ներկայումս մենք ունենք խնդիրներ սկսած հանգագործության կատարման պահից մինչև հանցավորի հայտնաբերման, դատապարտման ու պատժի կրման և դրա ավարտի ընթացքում շղթայի բոլոր օղակներից յուրաքանչյուրում:

       Համաձայն ՀՀ գործող օրենսդրության, ՀՀ ոստիկանությունն իրականացնում է մի շարք խնդիրներ, որոնց թվում են նաև հանցագործությունների հայտնաբերումը և բացահայտումը, քրեական գործով նախնական քննությունը: Առաջին հայացքից դա ոստիկանության առջև դրված ավանդական խնդիրներից է, սակայն չպետք է մոռանալ, որ խորհրդային տարիներից ի վեր ոստիկանությունը զբաղված էր ոչ բոլոր, այլ ընդամենը միայն մի քանի հանցատեսակների բացահայտմամբ, իսկ ծանր համարվող հանցագործություններով, ինչպիսիք են, օրինակ, սպանությունները, ինչպես նաև խարդախությունների, յուրացումների, պաշտոնատար անձանց կողմից կատարվող և գերակշռող այլ հանցանքների վերաբերյալ քննությունը վարում էին դատախազության մարմինները: Սակայն շուրջ երկու տարի առաջ, դատաիրավական բարեփոխումների շրջանակներում որոշում կայացվեց դատախազությունից վերցնել նախաքննություն իրականացնելու լիազորությունը, այն փոխանցելով ՀՀ ոստիկանությանը: Ըստ Լ.Երզնկյանի, սրան զուգահեռ, սակայն, ոստիկանությունում չստեղծվեցին համակարգի առջև դրված նոր պահանջներին համապատասխան պայմաններ և մինչ օրս բազմաթիվ քննչական բաժիններում քննիչներն անգամ առանձնասենյակներ չունեն և երկու-երեք հոգով նստում են մեկ սենյակում. «Դրան է գումարենք ցածր աշխատավարձը և անհրաժեշտ տեխնիկական բազայի բացակայությունը և հասկանալի կդառնա, որ նման պայմաններում աճող հանցագործությունների արագ և որակյալ բացահայտման մասին խոսք լինել չի կարող»,- նշեց նա:

            Իհարկե, բացի ոստիկանությունից երկրում գործում են նաև Հատուկ քննչական ծառայությունը, քննչական ապարատներ` ՊՆ-ում և ՊԵԿ-ում, հետագա զարգացում է ստացել հետաքննիչների ինստիտուտը: Սակայն այս իմաստով էլ կարծես հաղթող դուրս եկավ ոչ թե պետական, այլ գերատեսչական շահը` յուրաքանչյուր քիչ թե շատ ուժային կառույց շտապեց ապահովել իրեն քննչական ապարատով, որի արդյունքում, ասենք, հարկային մարմինները հայտնաբերում են պետության առջև իրենց ֆինանսական պարտավորությունները չկատարող կամ թերի կատարող անձանց և նույն մարմիններն էլ հիշյալ դեպքով իրականացնում են քննություն. «Սակայն բոլորս էլ լավ գիտենք վերադասի ցանկություններին երբևէ չընդդիմանալու «բարի» ավանդույթը», — ընդգծեց Լ. Երզնկյանը: Վերադառնալով ոստիկանությանը, նա փաստեց` ոստիկանության համակարգում քննչական ապարատի լինելը ոչնչով չի նպաստում, իսկ որոշ դեպքերում նաև խանգարում է ոստիկանության հիմնական առաքելությանը` հանցագործությունների ու վարչական իրավախախտումների նախականխմանը, հասարակական կարգի ու անվտանգության պահպանության ապահովմանը:

    Panorama.am-ի հարցին, թե այս դեպքում ո՞րն է ելքը ու լուծումը, որպեսզի իրականացվող բարեփոխումներն իսկապես իրենց նպատակին ծառայեն, ՀԽ ներկայացուցիչն արձագանքեց` Հայաստանի համար վիճակը շտկելու լավագույն տարբերակը կլինի ողջ քնչչական ապարատի կենտրոնացումը և լիովին անկախ նոր մարմնի` ՀՀ Քննչական կոմիտեի ստեղծումը:

http://www.panorama.am/am/law/2010/08/05/erznkyan/

«ՄԵՆՔ ԴԵՄ ԵՆՔ «ՊՏԻՉԿԱՅԻ» ՀԱՄԱՐ ԳՈՐԾՈՒՆԵՈՒԹՅՈՒՆ ԻՐԱԿԱՆԱՑՆԵԼՈՒ ԳՈՐԾԵԼԱՎՈՃԻՆ»  (կրճատումներով)

  Հայաստանում գործում է 60-ից ավելի կուսակցություն, իսկ հասարակական-քաղաքական կազմակերպությունների թիվը վաղուց գերազանցել է հարյուրը: «Հանուն ապագայի» նորաստեղծ քաղաքացիական նախաձեռնության համակարգող Լևոն Երզնկյանը պնդում է, թե իրենց դեպքում բացառվելու է «պտիչկայի» համար գործունեություն իրականացնելու գործելաոճը:

  — Մտավախություն չունե՞ք, որ Ձեր կազմակերպությունը կհամալրի հարյուրավոր նման կազմակերպությունների շարքը, որոնց գործունեությունը հասարակությունը չի էլ տեսնում:

  — Իմ կարծիքով, դա առաջին հերթին մեզանից է կախված, առավել ևս, որ ի տարբերություն շատ-շատերի, ովքեր դաշտ են մտնում չգիտես ինչի համար, մենք կոնկրետ նպատակներ ունենք: Ճիշտ է, հայտարարում ենք, որ աջակցելու ենք իշխանություններին, բայց դա չի նշանակում, որ պատրաստվում ենք գովել նրանց ամեն մի քայլն ու արարքը և ասել, թե ամեն ինչ լավ է, մանավանդ, որ նման բան ասելն այդքան էլ ազնիվ չէր լինի: Ժամանակն է թերությունները վեր հանել և չվախենալ դրանք քննարկել: Սակայն միևնույն ժամանակ կցանկանայի նշել, որ այն, ինչ ասում է ներկայիս, այսպես կոչված, «արմատական ընդդիմությունը», մեզ համար անընդունելի է:

  — Իսկ Դուք հնարավոր համարո՞ւմ եք իշխանության և ընդդիմության երկխոսությունը:

  — Այդպես պետք է լինի: Եթե ինչ-որ մեկը հայտարարում է, թե նպատակ ունի այս երկրի ապագայի համար ինչ-որ քայլեր անել, ապա երկխոսությունն այս պարագայում այլընտրանք չունի: Եվ որքան շուտ դա հասկանան, այնքան լավ: Իսկ այժմ, ցավոք սրտի, կան մարդիկ, որոնք դա չեն հասկանում, կամ էլ շատ լավ հասկանում են, պարզապես իրենց երկխոսություն պետք չէ:

  — Ո՞ւմ նկատի ունեք, և այդ դեպքում ի՞նչ է պետք Ձեր մատնանշած անձանց, եթե ոչ երկխոսությունը:

  — Նկատի ունեմ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին: Եվ ցանկանում եմ շեշտադրել` անձամբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, այլ ոչ թե մարդկանց, ովքեր իր կողքին են այսօր: Չի կարելի ասել, որ այժմ նրա կողքին չկան մարդիկ, ովքեր իրոք մտածում են մեր երկրի ապագայի մասին: Եվ տվյալ դեպքում իշխանությունը պետք է մտածի, թե ինչպես ստացվեց, որ այդ մարդիկ հայտնվեցին Լևոն Տեր-Պետրոսյանի կողքին: Սակայն բոլոր պարագաներում մի բան ակնհայտ է` երկար տարիներ իր առանձնատանը փակված և հասարակությունից ինքնամեկուսացված, այդ երկար տարիների ընթացքում պետության ու հասարակության առջև ծառացած բազմաթիվ խնդիրների և կարևորագույն նշանակության հարցերի շուրջ երբեք որևէ կարծիք չարտահայտած անձնավորությունը չի կարող մեկ օրում հանկարծ դառնալ այդ նույն հասարակության մասին միակ մտածողն ու փրկիչը: Ակնհայտ է, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի միակ նպատակը տարբեր պատճառներով ներկա իրողությունից դժգոհների հնարավորինս մեծ զանգվածն իր շուրջը հավաքելն է և այդ ալիքի վրա իշխանությանը տիրանալը: Սակայն ինչպես մեկ տարի առաջ դա չի ստացվել, այնպես էլ չի ստացվի այսօր, ուղղակի Տեր-Պետրոսյանը, անազնիվ քայլերով իր շուրջը հավաքելով մարդկանց, ևս մեկ անգամ խաբելու է նրանց` նույն կերպ, ինչպես դա տեղի ունեցավ տարիներ առաջ: …

  — Ողջ ուշադրությունն ու նաև իշխանությունների ջանքերն այսօր ուղղված են հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավմանը: Հասկանալի է, որ դա անհրաժեշտ է, բայց ի՞նչ գնով:

  — Մեր երկրի համար կարևոր է երկկողմ լավ հարաբերություններ ունենալ ցանկացած պետության հետ, որովհետև ուղղակի իրավունք չունենք անտեսել ցանկացած հնարավորություն` երկրի միջազգային դրությունը, պայմանները բարելավելու և, առավել ևս, ինչ-որ պայմաններից օգտվելու առումով: Ուզենք, թե չուզենք, Թուրքիան մեր հարևանն է, և, անգամ թշնամության պայմաններում, չմոռանալով նաև ցեղասպանության մասին` կարգավորված հարաբերությունները մեզ անհրաժեշտ են….

           Հարցազրույցն ամբողջությամբ կարող եք կարդալ և գնահատել այստեղ. http://www.azatamtutyun.com/arm/shop/UID_5369.html


Реклама

Свежие записи

Երբ կփոխվի վերնախավը

7822Հնարավո՞ր է արդյոք, որ ՀՀԿ-ն պարտվի ընտրություններում: Այդ հարցին միանշանակ պատասխան չկա: Նայած` ո՞ւմ ենք «ՀՀԿ» անվանում: Եթե նկատի ունենք Աշոտյանին, Շարմազանովին կամ Արտակ Զաքարյանին, ապա, այո, զուտ տեսականորեն բացառված չէ, որ այդ անուն-ազգանուններով մարդիկ այլեւս չլինեն խորհրդարանում:  Բայց եթե խոսքն այն մասին է` արդյոք հնարավո՞ր է, որ փոխվի իշխող նոմենկլատուրան, ապա՝ ոչ, մոտ ժամանակներս նման բան տեղի չի ունենա: Եթե նույնիսկ մեծամասնություն հավաքի որեւէ այլ կուսակցություն, դա միեւնույն է` կլինի լայն իմաստով՝ «ՀՀԿ» («ՀՀՇ», «Կոմկուս»): Հայաստանում չկա «վերնախավերի փոփոխելիության» մեխանիզմ:

Читать далее

  1. Как “обалбанить” армянское наследие? Leave a reply
  2. Իշխանությունը կարո՞ղ է հաղթել իր ներսի հրեշին Leave a reply
  3. Ծառուկյանը և մյուսները Leave a reply
  4. «25 տարի անց զրոյական տնտեսություն, արտագաղթ, անլույս ապագա» 2 комментария
  5. ՏԱՐՎԱ ՀԱՅԵՐ – 2014 Leave a reply
  6. «Ուշադրություն, նորից եմ բացատրում» Leave a reply
  7. «10 րոպե` թուղթ, 5 րոպե` հիվանդի բուժում» Leave a reply
  8. «Ходжалу — зловещая и смертоносная огневая точка» Leave a reply